اشعار حافظ : رخنه در ایمان و شکفتن نرگس؛ روایتی تصویری از دنیای عاشقانه حافظ!

در این غزل، حافظ بار دیگر شکوهِ زیبایی و جذابیت را با زبانی شیرین و خیال‌ انگیز تصویر می‌ کند. او از دلبریِ شاهدان سخن می‌ گوید.
در ادامه، شاعر با ظرافتی چشم‌ نواز، روی معشوق را به «شاخ نرگس» تشبیه می‌ کند؛ گلی که هرجا شکوفه دهد، تمام گلرخان را خیره و حیران می‌ سازد.

این شعر حافظ، صحبتی از قدرت زیبایی است؛ زیبایی‌ ای که نه فقط نگاه را، بلکه جان را تسخیر می‌ کند و حتی زاهدان خشک‌ دل را بی‌ قرار میسازد.

***

شاهدان گر دلبری زین سان کنند
زاهدان را رخنه در ایمان کنند

هر کجا ان شاخ نرگس بشکفد
گلرخانش دیده نرگسدان کنند

ای جوان سروقد گویی ببر
پیش از ان کز قامتت چوگان کنند

عاشقان را بر سرخود حکم نیست
هر چه فرمان تو باشد ان کنند

پیش چشمم کمتر است از قطره‌ای
این حکایت‌ها که از طوفان کنند

یار ما چون گیرد آغاز سماع
قدسیان بر عرش دست افشان کنند

مردم چشمم به خون آغشته شد
در کجا این ستم بر انسان کنند

خوش برآ با غصه ای دل کاهل راز
عیش خوش در بوته هجران کنند

سر مکش حافظ ز آه نیم شب
تا چو صبحت آینه رخشان کنند