اشعار حافظ : غزلی از حافظ درباره‌ عشقِ آرام اما همیشه حاضر!

در این بیت جان‌ دار، حافظ از عشقی می‌ گوید که هر لحظه در کنار اوست؛ عشقی که نه به حضور جسمانی، بلکه به حضورِ روحی و خیال عاشقانه زنده است.
برای او، معشوق آن‌ قدر نزدیک است که «خیال رویش» در هر مسیر با او همراه می‌ شود و حتی نسیمِ موی او پیوندی میان جان و آگاهی‌ اش می‌ سازد.

این غزل، تصویری است از عشقی که مرزهای زمان و فاصله را درهم می‌ شکند؛ عشقی که با یاد، با خیال، با عطرِ مو، و با هر نشانه‌ کوچک، در قلب عاشق زنده میماند و او را سرشار از حضور معشوق می‌ کند.

حافظ در این سروده، نشان میدهد که معشوق واقعی، حتی در غیاب، با عاشق است؛ در راه، در خاطر، در جان و در هر نفسی که از سینه برمی‌ آید…

***

خیال روی تو در هر طریق همره ماست
نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست

به رغم مدعیانی که منع عشق کنند
جمال چهره تو حجت موجه ماست

ببین که سیب زنخدان تو چه می‌گوید
هزار یوسف مصری فتاده در چه ماست

اگر به زلف دراز تو دست ما نرسد
گناه بخت پریشان و دست کوته ماست

به حاجب در خلوت سرای خاص بگو
فلان ز گوشه نشینان خاک درگه ماست

به صورت از نظر ما اگر چه محجوب است
همیشه در نظر خاطر مرفه ماست

اگر به سالی حافظ دری زند بگشای
که سال‌هاست که مشتاق روی چون مه ماست