یک غزل از دیوان حافظ : از دل تا دلبر، فاصله‌ ای به درازای اندوه!

نویسنده :

۵ آبان ۱۴۰۴

در زندگی انسان، هیچ احساسی به اندازه عشق نمی‌ تواند دل را دگرگون کند. حافظ در این بیت، درد و اندوه ناشی از جدایی و غم عشق را به زیبایی بیان می‌ کند.
او از حال دل می‌ گوید که پس از تجربه رنج و فراق، همچنان درگیر اثرات آن است و حتی وفاداری یار نتوانسته از آن بکاهد.

بیت «دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد» فریادی است از ژرفای جانِ شکسته، حکایتِ تکرارِ اندوهی که هر بار، جانِ عاشق را به آزمونی تازه می‌ کشاند.

***

دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد
چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد

آه از آن نرگس جادو که چه بازی انگیخت
آه از آن مست که با مردم هشیار چه کرد

اشک من رنگ شفق یافت ز بی‌مهری یار
طالع بی‌شفقت بین که در این کار چه کرد

برقی از منزل لیلی بدرخشید سحر
وه که با خرمن مجنون دل افگار چه کرد

ساقیا جام می‌ام ده که نگارنده غیب
نیست معلوم که در پرده اسرار چه کرد

آن که پرنقش زد این دایره مینایی
کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد

فکر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت
یار دیرینه ببینید که با یار چه کرد

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع
شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

روز و شب خوابم نمی‌آید به چشم غم پرست
بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

رشته صبرم به مقراض غمت ببریده شد
همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع