اشعار حافظ : یک غزل از حافظ که یادت میدهد عشق یعنی جست‌ و جو، حتی در نسیم سحر!

در سکوت سحرگاه، وقتی نسیم آرام از کوچه‌ های خیال می‌ گذرد، دلِ عاشق بی‌ قرار به جست‌ و جوی یار برمی‌ خیزد.
حافظ در این بیت، با نغمه‌ ای از شوق و حسرت، از نسیم می پرسد که مأوای محبوب کجاست؛ گویی امید دارد باد، پیام‌ آور دیدار دوباره باشد.

***

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست
منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست

شب تار است و ره وادی ایمن در پیش
آتش طور کجا موعد دیدار کجاست

هر که آمد به جهان نقش خرابی دارد
در خرابات بگویید که هشیار کجاست

آن کس است اهل بشارت که اشارت داند
نکته‌ها هست بسی محرم اسرار کجاست

هر سر موی مرا با تو هزاران کار است
ما کجاییم و ملامت گر بی‌کار کجاست

بازپرسید ز گیسوی شکن در شکنش
کاین دل غمزده سرگشته گرفتار کجاست

عقل دیوانه شد آن سلسله مشکین کو
دل ز ما گوشه گرفت ابروی دلدار کجاست

ساقی و مطرب و می جمله مهیاست ولی
عیش بی یار مهیا نشود یار کجاست

حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج
فکر معقول بفرما گل بی خار کجاست؟