این غزل سعدی دردِ دلتنگی واقعی رو فریاد میزنه!

در این غزل، سعدی با زبانی لطیف و صادق، از سوز فراق و بی‌ قراری عاشقانه سخن می‌ گوید. او دلی را تصویر می‌ کند که در نبود معشوق، آرامش را گم کرده،
اما با تمام رنج، هنوز عشق را چون نوری در دل نگه داشته است. این شعر زمزمه‌ هر دلیست که عشق را چشیده و فراق را تجربه کرده؛ بی‌ تاب، صادق و سرشار از دلتنگیِ زیبا…

***

بیا که در غم عشقت مشوشم بی تو
بیا ببین که در این غم چه ناخوشم بی تو

شب از فراق تو می‌نالم ای پری رخسار
چو روز گردد گویی در آتشم بی تو

دمی تو شربت وصلم نداده‌ای جانا
همیشه زهر فراقت همی چشم بی تو

اگر تو با من مسکین چنین کنی جانا
دو پایم از دو جهان نیز درکشم بی تو

پیام دادم و گفتم بیا خوشم می‌دار
جواب دادی و گفتی که من خوشم بی تو