غزل شماره ۴۰۹ : ای خونبهای نافه چین خاک راه تو

نویسنده :

نسرین

۲۵ شهریور ۱۴۰۱

در ادامه متن کامل غزل شماره 409 دیوان حافظ را می خوانیم و سپس با معنی و تفسیر آن آشنا خواهیم شد.

ای خونبهای نافه چین خاک راه تو
خورشید سایه پرور طرف کلاه تو

نرگس کرشمه می‌برد از حد برون خرام
ای من فدای شیوه چشم سیاه تو

خونم بخور که هیچ ملک با چنان جمال
از دل نیایدش که نویسد گناه تو

آرام و خواب خلق جهان را سبب تویی
زان شد کنار دیده و دل تکیه گاه تو

با هر ستاره‌ای سر و کار است هر شبم
از حسرت فروغ رخ همچو ماه تو

یاران همنشین همه از هم جدا شدند
ماییم و آستانه دولت پناه تو

حافظ طمع مبر ز عنایت که عاقبت
آتش زند به خرمن غم دود آه تو

تعبیر فال شما

در مسیری قدم گذاشته ای که احساس رضایت در وجودت ایجاد نمی کند. دلت به دنبال آرامش و صلح است اما در مقابلت تنش ها و بحث و جدال شعله کشیده و تو را بیش از پیش غصه دار می کند.

بهتر است از این مسیر پر اضطراب خارج شوی. به امید خدا به مقصود دلت خواهی رسید، نگران نباش.