غزل شماره ۴۵۸ : ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی

نویسنده :

نسرین

۱۹ آبان ۱۴۰۱

در ادامه متن کامل غزل شماره 458 دیوان حافظ را می خوانیم و سپس با معنی و تفسیر آن آشنا خواهیم شد.

ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی
بی زر و گنج به صد حشمت قارون باشی

در مقامی که صدارت به فقیران بخشند
چشم دارم که به جاه از همه افزون باشی

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن
شرط اول قدم آن است که مجنون باشی

نقطه عشق نمودم به تو هان سهو مکن
ور نه چون بنگری از دایره بیرون باشی

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش
کی روی ره ز که پرسی چه کنی چون باشی

تاج شاهی طلبی گوهر ذاتی بنمای
ور خود از تخمه جمشید و فریدون باشی

ساغری نوش کن و جرعه بر افلاک فشان
چند و چند از غم ایام جگرخون باشی

حافظ از فقر مکن ناله که گر شعر این است
هیچ خوشدل نپسندد که تو محزون باشی

تعبیر فال شما

مدتی است مدام درباره پول و ثروت بیشتر فکر می کنی و در تمام دعاهایت از خداوند مال و منال بیشتر می خواهی، در حالی که از نعمت های فراوانی که در زندگی داری غفلت ورزیده ای.

دوست عزیز! بسیاری در حسرت داشتن زندگی تو هستند. برای رسیدن به اهداف بلند بالایت باید تلاش زیادی داشته باشی و از خطر کردن هراس نداشته باشی.

هرگز برای دنیای زودگذر و فانی حرص و جوش نزن که ارزشش را ندارد.