غزل شماره ۳۰۱ : ای دل ریش مرا با لب تو حق نمک

نویسنده :

نسرین

۱۱ شهریور ۱۴۰۱

در ادامه متن کامل غزل شماره 301 دیوان حافظ را می خوانیم و سپس با معنی و تفسیر آن آشنا خواهیم شد.

ای دل ریش مرا با لب تو حق نمک
حق نگه دار که من می‌روم الله معک

تویی آن گوهر پاکیزه که در عالم قدس
ذکر خیر تو بود حاصل تسبیح ملک

در خلوص منت ار هست شکی تجربه کن
کس عیار زر خالص نشناسد چو محک

گفته بودی که شوم مست و دو بوست بدهم
وعده از حد بشد و ما نه دو دیدیم و نه یک

بگشا پسته خندان و شکرریزی کن
خلق را از دهن خویش مینداز به شک

چرخ برهم زنم ار غیر مرادم گردد
من نه آنم که زبونی کشم از چرخ فلک

چون بر حافظ خویشش نگذاری باری
ای رقیب از بر او یک دو قدم دورترک

تعبیر فال شما

به تو تبریک می گویم که خصوصیات بسیار پسندیده ای در وجودت داری و با روحیه فوق العاده و اراده ای محکم در فراز و نشیب های زندگی پیش می روی.

شکرگزار پروردگار باش و در مسیر زندگی ات و آن لحظه هایی که برای تحقق رویاهایت تلاش می کنی همواره صداقت پیشه کن.

به امید خدا مشکلاتت حل خواهد شد و به زودی زود به مراد دلت خواهی رسید.