غزل شماره ۴۷ : به کوی میکده هر سالکی که ره دانست

در ادامه متن کامل غزل شماره 47 دیوان حافظ را می خوانیم و سپس با معنی و تفسیر آن آشنا خواهیم شد.

به کوی میکده هر سالکی که ره دانست
دری دگر زدن اندیشه تبه دانست

زمانه افسر رندی نداد جز به کسی
که سرفرازی عالم در این کله دانست

بر آستانه میخانه هر که یافت رهی
ز فیض جام می اسرار خانقه دانست

هر آن که راز دو عالم ز خط ساغر خواند
رموز جام جم از نقش خاک ره دانست

ورای طاعت دیوانگان ز ما مطلب
که شیخ مذهب ما عاقلی گنه دانست

دلم ز نرگس ساقی امان نخواست به جان
چرا که شیوه آن ترک دل سیه دانست

ز جور کوکب طالع سحرگهان چشمم
چنان گریست که ناهید دید و مه دانست

حدیث حافظ و ساغر که می‌زند پنهان
چه جای محتسب و شحنه پادشه دانست

بلندمرتبه شاهی که نه رواق سپهر
نمونه‌ای ز خم طاق بارگه دانست

تعبیر فال شما

یاد پروردگار را به قلبت هدیه کن و در مسیر رسیدن به مراد دل از هیچ تلاشی فروگذار نکن تا شیرینی پیروزی را چشیده و به مقصود دل برسی.

به امید خدا زودتر از زود همای سعات به بام خانه ات می نشیند. نگذار سایه تاریک نا امیدی از لطف پروردگار دلت را سیاه کند و فراموش نکن شکست های زندگی در واقع تجربه هایی هستند که می توانند در نهایت به موفقیت بدل شوند.

حواست باشد پل های پشت سرت را آوار نکنی و در امور زندگی حتما با خردمندان مشورت کن.