غزل شماره ۹۹ : دل من در هوای روی فرخ

در ادامه متن کامل غزل شماره 99 دیوان حافظ را می خوانیم و سپس با معنی و تفسیر آن آشنا خواهیم شد.

دل من در هوای روی فرخ
بود آشفته همچون موی فرخ

بجز هندوی زلفش هیچ کس نیست
که برخوردار شد از روی فرخ

سیاهی نیکبخت است آن که دایم
بود همراز و هم زانوی فرخ

شود چون بید لرزان سرو آزاد
اگر بیند قد دلجوی فرخ

بده ساقی شراب ارغوانی
به یاد نرگس جادوی فرخ

دوتا شد قامتم همچون کمانی
ز غم پیوسته چون ابروی فرخ

نسیم مشک تاتاری خجل کرد
شمیم زلف عنبربوی فرخ

اگر میل دل هر کس به جایست
بود میل دل من سوی فرخ

غلام همت آنم که باشد
چو حافظ بنده و هندوی فرخ

تعبیر فال شما

فراق از یار بسیار اندوهگینت کرده و هر لحظه ات را با یادش می گذرانی اما در این شرایط باید به درگاه خداوند بروی که از آن چه در دلت می گذرد و از احوالاتت به خوبی آگاه می باشد.

صبور و امیدوار باش و به خودش توکل کن تا دشواری ها برطرف شوند و بدان که هر چه در طالعت باشد همان خواهد شد.

به امید خدا فردی وارد زندگی ات می شود که تاثیر زیادی در موفقیت هایت خواهد داشت. از یک دندگی دست بردار و برای آینده ات برنامه بچین.