غزل شماره ۷۵ : خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست

غزل شماره ۷۴ : حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست

غزل شماره ۷۳ : روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست

غزل شماره ۷۲ : راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست

غزل شماره ۷۱ : زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

غزل شماره ۷۰ : مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

غزل شماره ۶۹ : کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست

غزل شماره ۶۸ : ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالیست

غزل شماره ۶۷ : یا رب این شمع دل افروز ز کاشانه کیست

غزل شماره ۶۶ : بنال بلبل اگر با منت سر یاریست

غزل شماره ۶۵ : خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست

غزل شماره ۶۴ : اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست

غزل شماره ۶۳ : روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست

غزل شماره ۶۲ : مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

غزل شماره ۶۱ : صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

غزل شماره ۶۰ : آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

غزل شماره ۵۹ : دارم امید عاطفتی از جناب دوست

غزل شماره ۵۸ : سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

غزل شماره ۵۷ : آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوست

غزل شماره ۵۶ : دل سراپرده محبت اوست

غزل شماره ۵۵ : خم زلف تو دام کفر و دین است

غزل شماره ۵۴ : ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است

غزل شماره ۵۳ : منم که گوشه میخانه خانقاه من است

غزل شماره ۵۲ : روزگاریست که سودای بتان دین من است

غزل شماره ۵۱ : لعل سیراب به خون تشنه لب یار من است

غزل شماره ۵۰ : به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

غزل شماره ۴۹ : روضه خلد برین خلوت درویشان است

غزل شماره ۴۸ : صوفی از پرتو می راز نهانی دانست

غزل شماره ۴۷ : به کوی میکده هر سالکی که ره دانست

غزل شماره ۴۶ : گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

غزل شماره ۴۵ : در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است

غزل شماره ۴۴ : کنون که بر کف گل جام باده صاف است

غزل شماره ۴۳ : صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است

غزل شماره ۴۲ : حال دل با تو گفتنم هوس است

غزل شماره ۴۱ : اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

غزل شماره ۴۰ : المنة لله که در میکده باز است

غزل شماره ۳۹ : باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

غزل شماره ۳۸ : بی مهر رخت روز مرا نور نماندست

غزل شماره ۳۷ : بیا که قصر امل سخت سست بنیادست

غزل شماره ۳۶ : تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

غزل شماره ۳۵ : برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

غزل شماره ۳۴ : رواق منظر چشم من آشیانه توست

غزل شماره ۳۳ : خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

غزل شماره ۳۲ : خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

غزل شماره ۳۱ : آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

غزل شماره ۳۰ : زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست

غزل شماره ۲۹ : ما را ز خیال تو چه پروای شراب است

غزل شماره ۲۸ : به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست

غزل شماره ۲۷ : در دیر مغان آمد یارم قدحی در دست

غزل شماره ۲۶ : زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست

غزل شماره ۲۵ : شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

غزل شماره ۲۴ : مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست

غزل شماره ۲۳ : خیال روی تو در هر طریق همره ماست

غزل شماره ۲۲ : چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست

غزل شماره ۲۱ : دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست

غزل شماره ۲۰ : روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

غزل شماره ۱۹ : ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

غزل شماره ۱۸ : ساقیا آمدن عید مبارک بادت

غزل شماره ۱۷ : سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت

غزل شماره ۱۶ : خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

Load more