غزل شماره ۱۱ : ساقی به نور باده برافروز جام ما

در ادامه متن کامل غزل شماره 11 دیوان حافظ را می خوانیم و سپس با معنی و تفسیر آن آشنا خواهیم شد.

ساقی به نور باده برافروز جام ما
مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما

ما در پیاله عکس رخ یار دیده‌ایم
ای بی‌خبر ز لذت شرب مدام ما

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جریده عالم دوام ما

چندان بود کرشمه و ناز سهی قدان
کاید به جلوه سرو صنوبرخرام ما

ای باد اگر به گلشن احباب بگذری
زنهار عرضه ده بر جانان پیام ما

گو نام ما ز یاد به عمدا چه می‌بری
خود آید آن که یاد نیاری ز نام ما

مستی به چشم شاهد دلبند ما خوش است
زان رو سپرده‌اند به مستی زمام ما

ترسم که صرفه‌ای نبرد روز بازخواست
نان حلال شیخ ز آب حرام ما

حافظ ز دیده دانه اشکی همی‌فشان
باشد که مرغ وصل کند قصد دام ما

دریای اخضر فلک و کشتی هلال
هستند غرق نعمت حاجی قوام ما

تعبیر فال شما

هر چه بیشتر غرق مال اندوزی و لذت های این جا و آن جای دنیایی شوی سایه نا امیدی بیشتر و بیشتر روحت را تاریک می کند.

نگران روزهای پیش رو نباش که جز خیر و خوبی در انتظارت نیست. همواره عشق و مهربانی را به روی مردم بپاش و بدان که این راز تحقق بخشیدن به آرزوهایت است.

در ایامی نه چندان دور روحت به زیارتی جلا خواهد یافت و نعمت های خداوند زندگی ات را لبریز خواهد کرد. شاد باش که وصال معشوق نزدیک است.