غزل شماره ۴۶۰ : سلیمی منذ حلت بالعراق

نویسنده :

نسرین

۱۹ آبان ۱۴۰۱

در ادامه متن کامل غزل شماره 460 دیوان حافظ را می خوانیم و سپس با معنی و تفسیر آن آشنا خواهیم شد.

سلیمی منذ حلت بالعراق
الاقی من نواها ما الاقی

الا ای ساروان منزل دوست
الی رکبانکم طال اشتیاقی

خرد در زنده رود انداز و می نوش
به گلبانگ جوانان عراقی

ربیع العمر فی مرعی حماکم
حماک الله یا عهد التلاقی

بیا ساقی بده رطل گرانم
سقاک الله من کاس دهاق

جوانی باز می‌آرد به یادم
سماع چنگ و دست افشان ساقی

می باقی بده تا مست و خوشدل
به یاران برفشانم عمر باقی

درونم خون شد از نادیدن دوست
الا تعسا لایام الفراق

دموعی بعدکم لا تحقروها
فکم بحر عمیق من سواقی

دمی با نیکخواهان متفق باش
غنیمت دان امور اتفاقی

بساز ای مطرب خوشخوان خوشگو
به شعر فارسی صوت عراقی

عروسی بس خوشی ای دختر رز
ولی گه گه سزاوار طلاقی

مسیحای مجرد را برازد
که با خورشید سازد هم وثاقی

وصال دوستان روزی ما نیست
بخوان حافظ غزل‌های فراقی

تعبیر فال شما

عاشق شده ای و در مسیر رسیدن به عشقت بی توجهی و درد فراوان کشیده ای. دلت بی قرار است و برای در آغوش کشیدن معشوق از هیچ تلاشی فروگذار نیستی اما شاید بهتر باشد مدتی دست نگه داری.

از ثانیه های عمرت غافل مشو و قدر این روزها را بدان. دوستان جانی بهترین سرمایه های زندگی هستند و تو را در مسیر بهترین ها یاری می دهند.