غزل شماره ۱۷ : سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت

در ادامه متن کامل غزل شماره 17 دیوان حافظ را می خوانیم و سپس با معنی و تفسیر آن آشنا خواهیم شد.

سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت
آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت
جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع
دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

آشنایی نه غریب است که دلسوز من است
چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد
خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست
همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم
خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت

ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی
که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

تعبیر فال شما

در مسیر دلدادگی و رفاقت جز غم و بی وفایی چیزی ندیده ای و دلت با آواری از غصه ها بیمار و از کارهای گذشته ات پشیمان شده است.

با وجود احوالات پریشان زده ات بهتر است اندوه را به باد هوا سپرده و از سرزنش کردن خود دست برداری تا اولین قدم به سوی تحول برداشته شود.

خیال های رویاگونه و انتظارات سر ریز شده مانع جلو رفتن تو خواهد شد. وقتش رسیده از خیالاتت خارج شوی و با اندیشه در امور زندگی در مسیر رسیدن به اهدافت گام برداری.

از آن چه داری لذت ببر و عزمت را جزم کن که انشالله همای سعادت به بامت خواهد نشست.