غزل شماره ۳۴۷ : صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم

نویسنده :

نسرین

۱۷ شهریور ۱۴۰۱

در ادامه متن کامل غزل شماره 347 دیوان حافظ را می خوانیم و سپس با معنی و تفسیر آن آشنا خواهیم شد.

صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم
تا به کی در غم تو ناله شبگیر کنم

دل دیوانه از آن شد که نصیحت شنود
مگرش هم ز سر زلف تو زنجیر کنم

آن چه در مدت هجر تو کشیدم هیهات
در یکی نامه محال است که تحریر کنم

با سر زلف تو مجموع پریشانی خود
کو مجالی که سراسر همه تقریر کنم

آن زمان کآرزوی دیدن جانم باشد
در نظر نقش رخ خوب تو تصویر کنم

گر بدانم که وصال تو بدین دست دهد
دین و دل را همه دربازم و توفیر کنم

دور شو از برم ای واعظ و بیهوده مگوی
من نه آنم که دگر گوش به تزویر کنم

نیست امید صلاحی ز فساد حافظ
چون که تقدیر چنین است چه تدبیر کنم

تعبیر فال شما

دردهای زیادی در طول زندگی داشته ای و مسیر پر فراز و نشیبی را گذرانده ای. درست مثل روزهای گذشته صبوری پیشه کن و اجازه نده نا امیدی بر قلبت سوار شود.

تلاش کن و از فریب کاری افراد بد نیت که اطرافت را احاطه کرده اند ترسی به دل راه نده.

به خاطر داشته باش تو خودت مسئول زندگی و سرنوشت خود هستی، پس عنان زندگی ات را در دست بگیر و قدرتمندانه پیش برو.