یک غزل عاشقانه : سعدی و زیبایی لحظه‌ های عاشقانه؛ سفری در روزگاری که عشق پایان ندارد!

عشق، حال و هوایی است که آغازش چون نسیم بهاری بر دل می‌ نشیند و پایانش در بی‌ کرانی شوق گم می‌ شود.
سعدی در این غزل، از روزگاری سخن می‌ گوید که هر لحظه‌ اش طعم شیرین شوق دارد و هر صبحِ عاشق، چنان روشن است که شب را از خاطر می‌ برد.
این شعر دعوتی است به تماشای جهانی که در آن زمان رنگ دیگری دارد و دل، فرمانروای مطلق لحظه‌ هاست.

***

خوشتر از دوران عشق ایام نیست
بامداد عاشقان را شام نیست

مطربان رفتند و صوفی در سماع
عشق را آغاز هست انجام نیست

کام هر جوینده‌ای را آخریست
عارفان را منتهای کام نیست

از هزاران در یکی گیرد سماع
زآن که هر کس محرم پیغام نیست

آشنایان ره بدین معنی برند
در سرای خاص، بار عام نیست

تا نسوزد برنیاید بوی عود
پخته داند کاین سخن با خام نیست

هر کسی را نام معشوقی که هست
می‌برد، معشوق ما را نام نیست

سرو را با جمله زیبایی که هست
پیش اندام تو هیچ اندام نیست

مستی از من پرس و شور عاشقی
و آن کجا داند که درد آشام نیست

باد صبح و خاک شیراز آتشیست
هر که را در وی گرفت آرام نیست

خواب بی هنگامت از ره می‌برد
ور نه بانگ صبح بی هنگام نیست

سعدیا چون بت شکستی خود مباش
خود پرستی کمتر از اصنام نیست