غزل شماره ۴۵۷ : هزار جهد بکردم که یار من باشی

نویسنده :

نسرین

۱۹ آبان ۱۴۰۱

در ادامه متن کامل غزل شماره 457 دیوان حافظ را می خوانیم و سپس با معنی و تفسیر آن آشنا خواهیم شد.

هزار جهد بکردم که یار من باشی
مرادبخش دل بی‌قرار من باشی

چراغ دیده شب زنده دار من گردی
انیس خاطر امیدوار من باشی

چو خسروان ملاحت به بندگان نازند
تو در میانه خداوندگار من باشی

از آن عقیق که خونین دلم ز عشوه او
اگر کنم گله‌ای غمگسار من باشی

در آن چمن که بتان دست عاشقان گیرند
گرت ز دست برآید نگار من باشی

شبی به کلبه احزان عاشقان آیی
دمی انیس دل سوکوار من باشی

شود غزاله خورشید صید لاغر من
گر آهویی چو تو یک دم شکار من باشی

سه بوسه کز دو لبت کرده‌ای وظیفه من
اگر ادا نکنی قرض دار من باشی

من این مراد ببینم به خود که نیم شبی
به جای اشک روان در کنار من باشی

من ار چه حافظ شهرم جوی نمی‌ارزم
مگر تو از کرم خویش یار من باشی

تعبیر فال شما

این روزها که می گذرد هیچ چیز بر وفق مرادت نیست و حس شکست تو را آزار می دهد اما تو تلاش زیادی برای تحقق آن چه می خواستی انجام داده ای و نباید غمگین باشی.

مسیر عشق و زندگی دشوار و پر از موانع کوچک و بزرگ است اما هرگز دلت را به نا امیدی نسپار که با روحیه خوب می توانی قله ها را فتح کنی.