غزل شماره ۲۸۸ : کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش

نویسنده :

نسرین

۱۱ تیر ۱۴۰۱

در ادامه متن کامل غزل شماره 288 دیوان حافظ را می خوانیم و سپس با معنی و تفسیر آن آشنا خواهیم شد.

کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش
معاشر دلبری شیرین و ساقی گلعذاری خوش

الا ای دولتی طالع که قدر وقت می‌دانی
گوارا بادت این عشرت که داری روزگاری خوش

هر آن کس را که در خاطر ز عشق دلبری باریست
سپندی گو بر آتش نه که دارد کار و باری خوش

عروس طبع را زیور ز فکر بکر می‌بندم
بود کز دست ایامم به دست افتد نگاری خوش

شب صحبت غنیمت دان و داد خوشدلی بستان
که مهتابی دل افروز است و طرف لاله زاری خوش

میی در کاسه چشم است ساقی را بنامیزد
که مستی می‌کند با عقل و می‌بخشد خماری خوش

به غفلت عمر شد حافظ بیا با ما به میخانه
که شنگولان خوش باشت بیاموزند کاری خوش

تعبیر فال شما

از جوانی و سر زندگی که در وجودت است نهایت بهره را ببر و هرگز این نیرو و انگیزه را هدر نده که پشیمانی به دنبال خواهد داشت.

به امید خدا سختی ها می گذرد و ایام خوشی از راه می رسد. مبادا دلت را به سایه تکبر و غرور سیاه کنی.

در این روزهای خوب و خوش تو نیز تنبلی را کنار بگذار و با عزم جزم تمام تلاش خود را برای رسیدن به مقصود به کار گیر و اجازه نده عمر دو روزه در غفلت به باد هوا برود.