غزل شماره ۳۸۱ : گر چه ما بندگان پادشهیم

نویسنده :

نسرین

۲۴ شهریور ۱۴۰۱

در ادامه متن کامل غزل شماره 381 دیوان حافظ را می خوانیم و سپس با معنی و تفسیر آن آشنا خواهیم شد.

گر چه ما بندگان پادشهیم
پادشاهان ملک صبحگهیم

گنج در آستین و کیسه تهی
جام گیتی نما و خاک رهیم

هوشیار حضور و مست غرور
بحر توحید و غرقه گنهیم

شاهد بخت چون کرشمه کند
ماش آیینه رخ چو مهیم

شاه بیدار بخت را هر شب
ما نگهبان افسر و کلهیم

گو غنیمت شمار صحبت ما
که تو در خواب و ما به دیده گهیم

شاه منصور واقف است که ما
روی همت به هر کجا که نهیم

دشمنان را ز خون کفن سازیم
دوستان را قبای فتح دهیم

رنگ تزویر پیش ما نبود
شیر سرخیم و افعی سیهیم

وام حافظ بگو که بازدهند
کرده‌ای اعتراف و ما گوهیم

تعبیر فال شما

تلاش و پشتکار زیادی داری و بر سر عهد و پیمانت باقی می مانی. یک رنگی و صداقتی که خرج دوستانت کرده ای زبانزد عام و خاص است اما حواست باشد که از این همه خوبی تو سوء استفاده نشود.

به امید خدا به زودی زود به خواسته هایت می رسی و روزهای دشوار به پایان خواهد رسید.