غزل شماره ۴۰۶ : گفتا برون شدی به تماشای ماه نو

نویسنده :

نسرین

۲۵ شهریور ۱۴۰۱

در ادامه متن کامل غزل شماره 406 دیوان حافظ را می خوانیم و سپس با معنی و تفسیر آن آشنا خواهیم شد.

گفتا برون شدی به تماشای ماه نو
از ماه ابروان منت شرم باد رو

عمریست تا دلت ز اسیران زلف ماست
غافل ز حفظ جانب یاران خود مشو

مفروش عطر عقل به هندوی زلف ما
کان جا هزار نافه مشکین به نیم جو

تخم وفا و مهر در این کهنه کشته زار
آن گه عیان شود که بود موسم درو

ساقی بیار باده که رمزی بگویمت
از سر اختران کهن سیر و ماه نو

شکل هلال هر سر مه می‌دهد نشان
از افسر سیامک و ترک کلاه زو

حافظ جناب پیر مغان مامن وفاست
درس حدیث عشق بر او خوان و ز او شنو

تعبیر فال شما

انسانی خوش قلب هستی که از هیچ گونه یاری و کمک به دوستانت دریغ نمی کنی، اگرچه بسیاری قدر تو را نمی دانند و این مسئله تو را آزرده خاطر ساخته است.

غمگین مباش که این همه مهربانی تو روزی به یاری ات خواهد آمد.

به امید خدا مسافرت در پیش داری و به منفعت خوبی خواهی رسید که برایت خوش یمن است. به زودی خورشید عشق در دلت طلوع خواهد کرد.