⭐️ غزلیات دیوان حافظ

غزل شماره ۴۳۷ : ای قصه بهشت ز کویت حکایتی

غزل شماره ۴۳۶ : آن غالیه خط گر سوی ما نامه نوشتی

غزل شماره ۴۳۵ : با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی

غزل شماره ۴۳۴ : ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی

غزل شماره ۴۳۳ : ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی

غزل شماره ۴۳۲ : مخمور جام عشقم ساقی بده شرابی

غزل شماره ۴۳۱ : لبش می‌بوسم و در می‌کشم می

غزل شماره ۴۳۰ : به صوت بلبل و قمری اگر ننوشی می

غزل شماره ۴۲۹ : ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز می

غزل شماره ۴۲۸ : سحرگاهان که مخمور شبانه

غزل شماره ۴۲۷ : چراغ روی تو را شمع گشت پروانه

غزل شماره ۴۲۶ : از خون دل نوشتم نزدیک دوست نامه

غزل شماره ۴۲۵ : دامن کشان همی‌شد در شرب زرکشیده

غزل شماره ۴۲۴ : از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای

غزل شماره ۴۲۳ : دوش رفتم به در میکده خواب آلوده

غزل شماره ۴۲۲ : ای که با سلسله زلف دراز آمده‌ای

غزل شماره ۴۲۱ : در سرای مغان رفته بود و آب زده

غزل شماره ۴۲۰ : ناگهان پرده برانداخته‌ای یعنی چه

غزل شماره ۴۱۹ : وصال او ز عمر جاودان به

غزل شماره ۴۱۸ : گر تیغ بارد در کوی آن ماه

غزل شماره ۴۱۷ : عیشم مدام است از لعل دلخواه

غزل شماره ۴۱۶ : خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دلخواه

غزل شماره ۴۱۵ : ای پیک راستان خبر یار ما بگو

غزل شماره ۴۱۴ : گلبن عیش می‌دمد ساقی گلعذار کو

غزل شماره ۴۱۳ : خط عذار یار که بگرفت ماه از او

غزل شماره ۴۱۲ : مرا چشمیست خون افشان ز دست آن کمان ابرو

غزل شماره ۴۱۱ : تاب بنفشه می‌دهد طره مشک سای تو

غزل شماره ۴۱۰ : ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو

غزل شماره ۴۰۹ : ای خونبهای نافه چین خاک راه تو

غزل شماره ۴۰۸ : ای آفتاب آینه دار جمال تو

غزل شماره ۴۰۷ : مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو

غزل شماره ۴۰۶ : گفتا برون شدی به تماشای ماه نو

غزل شماره ۴۰۵ : به جان پیر خرابات و حق صحبت او

غزل شماره ۴۰۴ : می‌فکن بر صف رندان نظری بهتر از این

غزل شماره ۴۰۳ : شراب لعل کش و روی مه جبینان بین

غزل شماره ۴۰۲ : نکته‌ای دلکش بگویم خال آن مه رو ببین

غزل شماره ۴۰۱ : چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من

غزل شماره ۴۰۰ : بالابلند عشوه گر نقش باز من

غزل شماره ۳۹۹ : کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن

غزل شماره ۳۹۸ : ای نور چشم من سخنی هست گوش کن

غزل شماره ۳۹۷ : ز در درآ و شبستان ما منور کن

غزل شماره ۳۹۶ : صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن

غزل شماره ۳۹۵ : گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب کن

غزل شماره ۳۹۴ : ای روی ماه منظر تو نوبهار حسن

غزل شماره ۳۹۳ : منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن

غزل شماره ۳۹۲ : دانی که چیست دولت دیدار یار دیدن

غزل شماره ۳۹۱ : خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودن

غزل شماره ۳۹۰ : افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن

غزل شماره ۳۸۹ : چو گل هر دم به بویت جامه در تن

غزل شماره ۳۸۸ : بهار و گل طرب انگیز گشت و توبه شکن

غزل شماره ۳۸۷ : شاه شمشادقدان خسرو شیرین دهنان

غزل شماره ۳۸۶ : خدا را کم نشین با خرقه پوشان

غزل شماره ۳۸۵ : یا رب آن آهوی مشکین به ختن بازرسان

غزل شماره ۳۸۴ : می‌سوزم از فراقت روی از جفا بگردان

غزل شماره ۳۸۳ : چندان که گفتم غم با طبیبان

غزل شماره ۳۸۲ : فاتحه‌ای چو آمدی بر سر خسته‌ای بخوان

غزل شماره ۳۸۱ : گر چه ما بندگان پادشهیم

غزل شماره ۳۸۰ : بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم

غزل شماره ۳۷۹ : سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم

غزل شماره ۳۷۸ : ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم