⭐️ غزلیات دیوان حافظ

غزل شماره ۳۷۷ : ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم

غزل شماره ۳۷۶ : دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم

غزل شماره ۳۷۵ : صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم

غزل شماره ۳۷۴ : بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

غزل شماره ۳۷۳ : خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم

غزل شماره ۳۷۲ : بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم

غزل شماره ۳۷۱ : ما درس سحر در ره میخانه نهادیم

غزل شماره ۳۷۰ : صلاح از ما چه می‌جویی که مستان را صلا گفتیم

غزل شماره ۳۶۹ : ما ز یاران چشم یاری داشتیم

غزل شماره ۳۶۸ : خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم

غزل شماره ۳۶۷ : فتوی پیر مغان دارم و قولیست قدیم

غزل شماره ۳۶۶ : ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده‌ایم

غزل شماره ۳۶۵ : عمریست تا به راه غمت رو نهاده‌ایم

غزل شماره ۳۶۴ : ما بی غمان مست دل از دست داده‌ایم

غزل شماره ۳۶۳ : دردم از یار است و درمان نیز هم

غزل شماره ۳۶۲ : دیدار شد میسر و بوس و کنار هم

غزل شماره ۳۶۱ : آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم

غزل شماره ۳۶۰ : گر از این منزل ویران به سوی خانه روم

غزل شماره ۳۵۹ : خرم آن روز کز این منزل ویران بروم

غزل شماره ۳۵۸ : غم زمانه که هیچش کران نمی‌بینم

غزل شماره ۳۵۷ : در خرابات مغان نور خدا می‌بینم

غزل شماره ۳۵۶ : گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم

غزل شماره ۳۵۵ : حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینم

غزل شماره ۳۵۴ : به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم

غزل شماره ۳۵۳ : من ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم

غزل شماره ۳۵۲ : روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم

غزل شماره ۳۵۱ : حاشا که من به موسم گل ترک می کنم

غزل شماره ۳۵۰ : به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم

غزل شماره ۳۴۹ : دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم

غزل شماره ۳۴۸ : دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم

غزل شماره ۳۴۷ : صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم

غزل شماره ۳۴۶ : من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم

غزل شماره ۳۴۵ : بی تو ای سرو روان با گل و گلشن چه کنم

غزل شماره ۳۴۴ : عمریست تا من در طلب هر روز گامی می‌زنم

غزل شماره ۳۴۳ : چل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم

غزل شماره ۳۴۲ : حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم

غزل شماره ۳۴۱ : گر من از سرزنش مدعیان اندیشم

غزل شماره ۳۴۰ : من که از آتش دل چون خم می در جوشم

غزل شماره ۳۳۹ : خیال روی تو چون بگذرد به گلشن چشم

غزل شماره ۳۳۸ : من دوستدار روی خوش و موی دلکشم

غزل شماره ۳۳۷ : چرا نه در پی عزم دیار خود باشم

غزل شماره ۳۳۶ : مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم

غزل شماره ۳۳۵ : در خرابات مغان گر گذر افتد بازم

غزل شماره ۳۳۴ : گر دست رسد در سر زلفین تو بازم

غزل شماره ۳۳۳ : نماز شام غریبان چو گریه آغازم

غزل شماره ۳۳۲ : مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم

غزل شماره ۳۳۱ : به تیغم گر کشد دستش نگیرم

غزل شماره ۳۳۰ : تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم

غزل شماره ۳۲۹ : جوزا سحر نهاد حمایل برابرم

غزل شماره ۳۲۸ : من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم

غزل شماره ۳۲۷ : مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم

غزل شماره ۳۲۶ : در نهانخانه عشرت صنمی خوش دارم

غزل شماره ۳۲۵ : گر دست دهد خاک کف پای نگارم

غزل شماره ۳۲۴ : گر چه افتاد ز زلفش گرهی در کارم

غزل شماره ۳۲۳ : ز دست کوته خود زیر بارم

غزل شماره ۳۲۲ : خیال نقش تو در کارگاه دیده کشیدم

غزل شماره ۳۲۱ : هر چند پیر و خسته دل و ناتوان شدم

غزل شماره ۳۲۰ : دیشب به سیل اشک ره خواب می‌زدم

غزل شماره ۳۱۹ : سال‌ها پیروی مذهب رندان کردم

غزل شماره ۳۱۸ : مرا می‌بینی و هر دم زیادت می‌کنی دردم

Load more