غزل شماره ۱۹۵ : غلام نرگس مست تو تاجدارانند

غزل شماره ۱۹۴ : سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

غزل شماره ۱۹۳ : در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند

غزل شماره ۱۹۲ : سرو چمان من چرا میل چمن نمی کند

غزل شماره ۱۹۱ : آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

غزل شماره ۱۹۰ : کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

غزل شماره ۱۸۹ : طایر دولت اگر باز گذاری بکند

غزل شماره ۱۸۸ : مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

غزل شماره ۱۸۷ : دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

غزل شماره ۱۸۶ : گر می فروش حاجت رندان روا کند

غزل شماره ۱۸۵ : نقدها را بود آیا که عیاری گیرند

غزل شماره ۱۸۴ : دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند

غزل شماره ۱۸۳ : دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

غزل شماره ۱۸۲ : حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

غزل شماره ۱۸۱ : بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند

غزل شماره ۱۸۰ : ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

غزل شماره ۱۷۹ : رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

غزل شماره ۱۷۸ : هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

غزل شماره ۱۷۷ : نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

غزل شماره ۱۷۶ : سحرم دولت بیدار به بالین آمد

غزل شماره ۱۷۵ : صبا به تهنیت پیر می فروش آمد

غزل شماره ۱۷۴ : مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد

غزل شماره ۱۷۳ : در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد

غزل شماره ۱۷۲ : عشق تو نهال حیرت آمد

غزل شماره ۱۷۱ : دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد

غزل شماره ۱۷۰ : زاهد خلوت نشین دوش به میخانه شد

غزل شماره ۱۶۹ : یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد

غزل شماره ۱۶۸ : گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

غزل شماره ۱۶۷ : ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد

غزل شماره ۱۶۶ : روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

غزل شماره ۱۶۵ : مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

غزل شماره ۱۶۴ : نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد

غزل شماره ۱۶۳ : گل بی رخ یار خوش نباشد

غزل شماره ۱۶۲ : خوش آمد گل وز آن خوشتر نباشد

غزل شماره ۱۶۱ : کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

غزل شماره ۱۶۰ : خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

غزل شماره ۱۵۹ : نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد

غزل شماره ۱۵۸ : من و انکار شراب این چه حکایت باشد

غزل شماره ۱۵۷ : هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

غزل شماره ۱۵۶ : به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد

غزل شماره ۱۵۵ : اگر روم ز پی اش فتنه‌ها برانگیزد

غزل شماره ۱۵۴ : راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

غزل شماره ۱۵۳ : سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد

غزل شماره ۱۵۲ : در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

غزل شماره ۱۵۱ : دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد

غزل شماره ۱۵۰ : ساقی ار باده از این دست به جام اندازد

غزل شماره ۱۴۹ : دلم جز مهر مه رویان طریقی بر نمی‌گیرد

غزل شماره ۱۴۸ : یارم چو قدح به دست گیرد

غزل شماره ۱۴۷ : نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد

غزل شماره ۱۴۶ : صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌ آورد

غزل شماره ۱۴۵ : چه مستیست ندانم که رو به ما آورد

غزل شماره ۱۴۴ : به سر جام جم آن گه نظر توانی کرد

غزل شماره ۱۴۳ : سال‌ ها دل طلب جام جم از ما می‌ کرد

غزل شماره ۱۴۲ : دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

غزل شماره ۱۴۱ : دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

غزل شماره ۱۴۰ : دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

غزل شماره ۱۳۹ : رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد

غزل شماره ۱۳۸ : یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد

غزل شماره ۱۳۷ : دل از من برد و روی از من نهان کرد

غزل شماره ۱۳۶ : دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

Load more