⭐️ غزلیات دیوان حافظ

غزل شماره ۱۳۷ : دل از من برد و روی از من نهان کرد

غزل شماره ۱۳۶ : دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

غزل شماره ۱۳۵ : چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد

غزل شماره ۱۳۴ : بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد

غزل شماره ۱۳۳ : صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

غزل شماره ۱۳۲ : به آب روشن می عارفی طهارت کرد

غزل شماره ۱۳۱ : بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

غزل شماره ۱۳۰ : سحر بلبل حکایت با صبا کرد

غزل شماره ۱۲۹ : اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

غزل شماره ۱۲۸ : نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

غزل شماره ۱۲۷ : روشنی طلعت تو ماه ندارد

غزل شماره ۱۲۶ : جان بی جمال جانان میل جهان ندارد

غزل شماره ۱۲۵ : شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

غزل شماره ۱۲۴ : آن که از سنبل او غالیه تابی دارد

غزل شماره ۱۲۳ : مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

غزل شماره ۱۲۲ : هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد

غزل شماره ۱۲۱ : هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

غزل شماره ۱۲۰ : بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه بان دارد

غزل شماره ۱۱۹ : دلی که غیب نمای است و جام جم دارد

غزل شماره ۱۱۸ : آن کس که به دست جام دارد

غزل شماره ۱۱۷ : دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد

غزل شماره ۱۱۶ : کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

غزل شماره ۱۱۵ : درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

غزل شماره ۱۱۴ : همای اوج سعادت به دام ما افتد

غزل شماره ۱۱۳ : بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

غزل شماره ۱۱۲ : آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

غزل شماره ۱۱۱ : عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

غزل شماره ۱۱۰ : پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

غزل شماره ۱۰۹ : دیر است که دلدار پیامی نفرستاد

غزل شماره ۱۰۸ : خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد

غزل شماره ۱۰۷ : حسن تو همیشه در فزون باد

غزل شماره ۱۰۶ : تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

غزل شماره ۱۰۵ : صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد

غزل شماره ۱۰۴ : جمالت آفتاب هر نظر باد

غزل شماره ۱۰۳ : روز وصل دوستداران یاد باد

غزل شماره ۱۰۲ : دوش آگهی ز یار سفرکرده داد باد

غزل شماره ۱۰۱ : شراب و عیش نهان چیست کار بی‌بنیاد

غزل شماره ۱۰۰ : دی پیر می فروش که ذکرش به خیر باد

غزل شماره ۹۹ : دل من در هوای روی فرخ

غزل شماره ۹۸ : اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح

غزل شماره ۹۷ : تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

غزل شماره ۹۶ : درد ما را نیست درمان الغیاث

غزل شماره ۹۵ : مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

غزل شماره ۹۴ : زان یار دلنوازم شکریست با شکایت

غزل شماره ۹۳ : چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت

غزل شماره ۹۲ : میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

غزل شماره ۹۱ : ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

غزل شماره ۹۰ : ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

غزل شماره ۸۹ : یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

غزل شماره ۸۸ : شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت

غزل شماره ۸۷ : حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت

غزل شماره ۸۶ : ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت

غزل شماره ۸۵ : شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت

غزل شماره ۸۴ : ساقی بیار باده که ماه صیام رفت

غزل شماره ۸۳ : گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت

غزل شماره ۸۲ : آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت

غزل شماره ۸۱ : صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

غزل شماره ۸۰ : عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت

غزل شماره ۷۹ : کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

غزل شماره ۷۸ : دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت