در میان هزاران برگ زرین ادبیات فارسی، دیوان حافظ چون آینه ایست که دل را بی واسطه بازتاب می دهد. هر بیتش، گویی زمزمه ایست از ژرفای جان، آمیخته با شور عشق، راز هستی و ناز معشوق.
در این مجموعه، چند بیت عاشقانه از حافظ را گرد آورده ایم نه برای خواندن صرف، بلکه برای لمس کردن، اندیشیدن، و شاید باز شناختن چهره ای از خود در آینه شعر.
آیا آن آهِ پنهان در دل شب، آن نگاهِ منتظر بر لب بام، یا آن نازِ شیرین در پرده خیال، چیزی از درون تو را صدا میزند؟
***
آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست
هرکجا هست خدایا به سلامت دارش…
***
مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم
هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم
***
فاش می گویم و از گفته خود دلشادم
بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم
***
من همان دم که وضو ساختم از چشمه عشق
چارتکبیر زدم یک سره بر هر چه که هست…
***
رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند!
چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند
***
سخن این است که ما بی تو نخواهیم حیات
بشنو ای پیک خبرگیر و سخن بازرسان
***
رنج ما را که توان برد به یک گوشه چشم
شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی
***
چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست
سخن شناس نه ای جان من خطا این جاست
***
ما ز یاران چشم یاری داشتیم
خود غلط بود آنچه می پنداشتیم
***
ما در پیاله عکس رخ یار دیدهایم
ای بیخبر ز لذت شرب مدام ما
***
شراب تلخ میخواهم که مردافکن بود زورش
که تا یک دم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش…
***
روز وصل دوستداران یاد باد
یاد باد آن روزگاران یاد باد
